منم خنیاگر موج کبودی های پیراهن

چه اغاز قشنگی است

دل صد ها دلاویز هزاران مست

در این باران تاریخ غبار افکن.

که از دود غبار الود اخلاقش

طنین خس خس رعد خوش الحانش

از پس پرده نمایان است.

تمام رهروان روزهای غم

بسان اهوان در رم

جلودار و نشاندار است.

حریقی در کلبه مهتاب

نور پس نورد اب

انعکاس عشق پایان است.